طسم (اسراری است بین خدا و رسول) ﴿١﴾ این قرآن آیات کتاب روشن خداست. ﴿٢﴾ (ای رسول ما) تو چنان در اندیشه هدایت خلقی که خواهی جان عزیزت را از غم اینکه ایمان نمی‌آورند هلاک سازی! ﴿٣﴾ ما اگر بخواهیم از آسمان آیت قهری نازل گردانیم که همه به جبر گردن زیر بار (ایمان به) آن فرود آرند. ﴿٤﴾ و (وای بر اینان که) هیچ آیت و ذکر تازه‌ای از خدای رحمان بر آنها نیاید جز آنکه از آن اعراض می‌کنند. ﴿٥﴾ همانا این کافران آیات خدا را تکذیب کردند و به زودی خبر آنچه بدان استهزاء می‌کنند به آنان خواهد رسید. ﴿٦﴾ آیا در زمین به دیده عبرت نظر نکردند که ما چه انواع گوناگون از نباتات پر سود از آن برویانیدیم؟ ﴿٧﴾ همانا در این کار آیتی (از لطف و رحمت و علم و قدرت خدا بر هوشمندان) آشکار است و باز اکثر اینان ایمان نمی‌آورند. ﴿٨﴾ و همانا پروردگار تو بسیار مقتدر و مهربان است. ﴿٩﴾ و (یاد آر) هنگامی که خدایت به موسی ندا کرد که اینک به سوی قوم ستمکار روی آور. ﴿١٠﴾ به سوی قوم ستمکار فرعون که آیا باز هم نمی‌خواهند خدا ترس و پرهیزگار شوند؟ ﴿١١﴾ موسی عرض کرد: ای پروردگار، از آن می‌ترسم که فرعونیان سخت مرا تکذیب کنند. ﴿١٢﴾ و (از کفر آنها) دلتنگ شوم و عقده زبانم (به هدایت آنان) باز نگردد، پس به سوی هارون (برادرم) فرست (تا با من به رسالت روانه شود). ﴿١٣﴾ و بر من از این قوم (قبطی) گناهی است که می‌ترسم به قتلم رسانند. ﴿١٤﴾ خدا به موسی فرمود: هرگز (مترس که شما را نمی‌کشند) ، پس با برادرت هارون بدین معجزات و آیات ما به سوی آنان بروید که ما همه جا با شما هستیم و گفتار شما را می‌شنویم. ﴿١٥﴾ هر دو به اتفاق به جانب فرعون روید و بگویید که ما رسول پروردگار جهانیم. ﴿١٦﴾ با این پیام که طایفه بنی اسرائیل را با ما (از مصر به فلسطین) بفرست. ﴿١٧﴾ فرعون گفت: تو نه آن کودکی که ما پروردیم و سالها عمرت در نزد ما گذشت؟ ﴿١٨﴾ و آن فعل زشت (قتل نفس) از تو سر زد و (به خدایی ما) کافر بودی؟ ﴿١٩﴾