حم (قسم به حمید و مجید دو نام مقدس الهی) ﴿١﴾ قسم به این کتاب روشن بیان. ﴿٢﴾ که ما آن را در شبی مبارک (شب قدر) فرستادیم، که ما بیم کننده‌ایم (و خلق را از عذاب قیامت آگاه کنیم و بترسانیم). ﴿٣﴾ در آن شب هر امر استواری (با حکمت و تدبیر نظام احسن) معیّن و ممتاز می‌گردد. ﴿٤﴾ تعیین آن امر البته از جانب ما که فرستنده پیغمبرانیم خواهد بود. ﴿٥﴾ (این ارسال رسول از) لطف و رحمت پروردگار توست که شنوا و داناست. ﴿٦﴾ همان پروردگاری که خالق آسمانها و زمین و هر آنچه میان آنهاست اوست اگر یقین دارید. ﴿٧﴾ هیچ خدایی غیر او نیست، او زنده می‌گرداند و باز می‌میراند، او خدای آفریننده شما و پدران پیشین شماست. ﴿٨﴾ (کافران را به خدا و قیامت ایمان نیست) بلکه با شک و ریب (و استهزاء) به بازیچه (دنیا) مشغولند. ﴿٩﴾ (ای رسول) منتظر باش روزی را که (بر عذاب کافران) آسمان دودی پدید آرد پیدا و آشکار. ﴿١٠﴾ آن دود آسمانی که عذابی دردناک است مردم را احاطه کند. ﴿١١﴾ (و کافران فریاد برآرند که) پروردگارا، این عذاب از ما بر طرف ساز که ما البته ایمان می‌آوریم. ﴿١٢﴾ کجا متذکر شده و ایمان می‌آورند در صورتی که رسول ما با آیات روشن بیان آمد (و ایمان نیاوردند). ﴿١٣﴾ پس (از مشاهده آیات) باز از او اعراض کردند و گفتند: او شخص دیوانه‌ای است که (مردم قرآن را) به او آموخته‌اند. ﴿١٤﴾ ما تا زمانی اندک (که برای امتحان) عذاب را (از شما) برمی‌داریم باز (به کفر خود) بر می‌گردید. ﴿١٥﴾ (ای رسول منتظر باش) آن روز بزرگ که ما (آنها را) به عذاب سخت بگیریم که البته ما (از آنها) انتقام خواهیم کشید. ﴿١٦﴾ و ما پیش از این امت قوم فرعون را آزمودیم و رسولی بزرگوار (مانند موسی) به سوی آنها فرستادیم. ﴿١٧﴾ (او گفت) که (ای فرعونیان) امر بندگان خدا را به من واگذارید، که من بر شما به یقین رسول امین پروردگارم. ﴿١٨﴾