قسم مى‌خورم به روز قيامت. ﴿١﴾ و قسم مى‌خورم به نفس ملامتگر. ﴿٢﴾ آيا آدمى مى‌پندارد كه ما استخوانهايش را گرد نخواهيم آورد؟ ﴿٣﴾ آرى، ما قادر هستيم كه سر انگشتهايش را برابر كنيم. ﴿٤﴾ بلكه آدمى مى‌خواهد كه در آينده نيز به كارهاى ناشايست پردازد. ﴿٥﴾ مى‌پرسد: روز قيامت چه وقت خواهد بود؟ ﴿٦﴾ روزى كه چشمها خيره شود، ﴿٧﴾ و ماه تيره شود، ﴿٨﴾ و آفتاب و ماه در يك جاى گرد آيند. ﴿٩﴾ انسان در آن روز مى‌گويد: راه گريز كجاست؟ ﴿١٠﴾ هرگز، پناهگاهى نيست. ﴿١١﴾ قرارگاه همه در اين روز نزد پروردگار توست. ﴿١٢﴾ در اين روز آدمى را از هر چه پيشاپيش فرستاده و بعد از خويش گذاشته است خبر مى‌دهند. ﴿١٣﴾ بلكه آدمى خويشتن خويش را نيك مى‌شناسد، ﴿١٤﴾ هر چند به زبان عذرها آورد. ﴿١٥﴾ به تعجيل زبان به خواندن قرآن مجنبان، ﴿١٦﴾ كه گردآوردن و خواندنش بر عهده ماست. ﴿١٧﴾ چون خوانديمش، تو آن خواندن را پيروى كن. ﴿١٨﴾ سپس بيان آن بر عهده ماست. ﴿١٩﴾