سوگند به روز قيامت، ﴿١﴾ و سوگند به (نفس لوّامه و) وجدان بيدار و ملامتگر (كه رستاخيز حقّ است)! ﴿٢﴾ آيا انسان مى‌پندارد كه هرگز استخوانهاى او را جمع نخواهيم كرد؟! ﴿٣﴾ آرى قادريم كه (حتى خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتّب كنيم! ﴿٤﴾ (انسان شك در معاد ندارد) بلكه او مى‌خواهد (آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قيامت) در تمام عمر گناه كند! ﴿٥﴾ (از اين‌رو) مى‌پرسد: «قيامت كى خواهد بود»! ﴿٦﴾ (بگو:) در آن هنگام كه چشمها از شدّت وحشت به گردش در آيد، ﴿٧﴾ و ماه بى‌نور گردد، ﴿٨﴾ و خورشيد و ماه يك جا جمع شوند، ﴿٩﴾ آن روز انسان مى‌گويد: «راه فرار كجاست؟!» ﴿١٠﴾ هرگز چنين نيست، راه فرار و پناهگاهى وجود ندارد! ﴿١١﴾ آن روز قرارگاه نهايى تنها بسوى پروردگار تو است؛ ﴿١٢﴾ و در آن روز انسان را از تمام كارهايى كه از پيش يا پس فرستاده آگاه مى‌كنند! ﴿١٣﴾ بلكه انسان خودش از وضع خود آگاه است، ﴿١٤﴾ هر چند (در ظاهر) براى خود عذرهايى بتراشد! ﴿١٥﴾ زبانت را بخاطر عجله براى خواندن آن [= قرآن‌] حركت مده، ﴿١٦﴾ چرا كه جمع‌كردن و خواندن آن بر عهده ماست! ﴿١٧﴾ پس هر گاه آن را خوانديم، از خواندن آن پيروى كن! ﴿١٨﴾ سپس بيان (و توضيح) آن (نيز) بر عهده ماست! ﴿١٩﴾