اوست که فکر و اندیشه بدی کرد (که رسول خدا را به سحر و ساحری نسبت داد). ﴿١٨﴾ و خدایش بکشد که چقدر اندیشه غلطی کرد. ﴿١٩﴾ باز هم خدایش بکشد که چه فکر خطایی نمود. ﴿٢٠﴾ پس باز اندیشه کرد. ﴿٢١﴾ و (به اظهار تنفّر از اسلام) رو ترش کرد و چهره در هم کشید. ﴿٢٢﴾ آن‌گاه روی گردانید و تکبر و نخوت آغاز کرد. ﴿٢٣﴾ و گفت: این (قرآن) به جز سحر و بیان سحرانگیزی که (از ساحران گذشته) نقل می‌شود هیچ نیست. ﴿٢٤﴾ این آیات گفتار بشری بیش نیست. ﴿٢٥﴾ من این (منکر و مکذّب قرآن) را به آتش دوزخ درافکنم. ﴿٢٦﴾ و تو چگونه توانی یافت که سختی عذاب دوزخ تا چه حد است؟ ﴿٢٧﴾ شراره آن دوزخ از دوزخیان هیچ باقی نگذارد و همه را بسوزاند و محو گرداند. ﴿٢٨﴾ آن آتش بر آدمیان رو نماید (و خرمن گنهکاران را به باد دهد). ﴿٢٩﴾ بر آن آتش نوزده تن (فرشته عذاب) موکّلند. ﴿٣٠﴾ و ما خازنان دوزخ را غیر فرشتگان (عذاب) قرار ندادیم و عدد آنها را جز برای فتنه و محنت کفّار (نوزده) نگردانیدیم تا آنکه اهل کتاب هم یقین کنند (که ذکر این عدد مطابق تورات و انجیل است با آنکه صاحب قرآن به کتب آسمانی عالم نبوده و البته کلامش به وحی خداست و ایمان آرند) و آن بر یقین مؤمنان هم بیفزاید و دیگر در دل اهل کتاب و مؤمنان به اسلام هیچ شک و ریبی نماند و تا آنان که در دلهاشان مرض (شک و جهالت) است و کافران نیز (به طعنه) گویند که خدا از این مثل (که عدد فرشتگان عذاب را نوزده شمرده است نه بیش و کم) چه منظور داشت؟بلی این چنین (قرار داد تا) هر که را خواهد به ضلالت بگذارد و هر که را خواهد هدایت نماید و هیچ کس از (عده بی‌حد) لشکرهای پروردگارت غیر او آگاه نیست و این (آیات ذکر دوزخ) جز برای پند و موعظه بشر نخواهد بود. ﴿٣١﴾ چنین (که کافران گویند) نیست، قسم به ماه تابان. ﴿٣٢﴾ و قسم به شب تار چون باز گردد. ﴿٣٣﴾ و قسم به صبح چون جهان را روشن سازد. ﴿٣٤﴾ که این (آیات قرآن) یکی از بزرگترین آیات خداست. ﴿٣٥﴾ در آن پند و اندرز آدمیان است. ﴿٣٦﴾ برای هر یک از شما آدمیان که بخواهد (در مقام ایمان و طاعت و سعادت) پیش افتد یا باز ماند. ﴿٣٧﴾ هر نفسی در گرو عملی است که انجام داده است. ﴿٣٨﴾ مگر اهل یمین. ﴿٣٩﴾ آنان در باغهای بهشت (متنعّمند و) سؤال می‌کنند. ﴿٤٠﴾ از احوال دوزخیان گنهکار. ﴿٤١﴾ که شما را چه عمل به عذاب دوزخ در افکند؟ ﴿٤٢﴾ آنان جواب دهند که ما از نمازگزاران نبودیم. ﴿٤٣﴾ و مسکینی را طعام نمی‌دادیم. ﴿٤٤﴾ و ما با اهل باطل به بطالت می‌پرداختیم. ﴿٤٥﴾ و ما روز جزا را تکذیب می‌کردیم. ﴿٤٦﴾ تا آنکه یقین (که ساعت مرگ است) بر ما فرا رسید. ﴿٤٧﴾